شعر در مورد دلتنگی

من نمی‌گویم ملائک بال در بالم شنا کردند

من نمی‌گویم که باران طلا آمد

پا به پای تو که می‌بردی مرا با خویش

_ همچنان کز خویش و بی‌خویشی _

در رکاب تو که می‌رفتی

هم عنان با نور

پا به پای تو تا تجرد, تا رها رفتم!

شکرها بود و شکایتها

رازها بود و تامل بود

با همه سنگینی بودن

و سبکبالی بخشودن

تا ترازوئی که یکسان بود در آفاق عدل او

عزت و عزل و عزا رفتم

چند و چونها در دلم مردند

که به سوی بی‌چرا رفتم

شکر پراشکم نثارت باد!

خانه‌ات آباد ای ویرانی سبز عزیز من

تا کجا بردی مرا دیشب؟

با تو دیشب تا کجا رفتم

بیشتر بخوانید : شعر در مورد خال ، لب و گردن و صورت و گوشه لب یار و گونه و چشم و ابرو

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

شعر در مورد دلتنگی کربلا

هنوز شوق تو بارانی از غزل دارد

نسیم یک سبد آیینه در بغل دارد

خوشا به حال خیالی که در حرم مانده

و هر چه خاطره دارد از آن محل دارد

به یاد چایی شیرین کربلایی ها

لبم حلاوت «احلی من العسل» دارد

چه ساختار قشنگی شکسته است خدا

درون قالب شش‌گوشه یک غزل دارد

بگو چه شد که من اینقدر دوستت دارم؟

بگو محبت ما ریشه در ازل دارد

غلامتان به من آموخت در میانۀ خون

که روسیاهی ما نیز راه حل دارد

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

شعر در مورد دلتنگی پدر

ای پدر ای با دل من همنشین

ای صمیمی ای بر انگشتر نگین

ای پدر ای همدم تنهاییم

آشنایی با غم تنهاییم

ای طنین نام تو بر گوش من

ای پناه گریه خاموش من

همچو باران مهربان بر من ببار

ای که هستی مثل ابر نو بهار

در صداقت برتر از آیینه ای

در رفاقت باده ای بی کینه ای

ای سپیدار بلند و بی پایدار

می برم نام تو را با افتخار

هر چه دارم از تو دارم ای پدر

ای که هستی نور چشم و تاج سر

رحمت بارانی روشن تبار

مهربانی از مانده یادگار

ای پدر بوی شقایق می دهی

عاشقی را یاد عاشق می دهی

با تو سبزم، گل بهارم ای پدر

هر چه دارم از تو دارم ای پدر

بیشتر بخوانید : شعر در مورد حضرت قاسم ، شعر ترکی و کوتاه شجاعت و عروسی حضرت قاسم

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

شعر در مورد دلتنگی مادر

مادر، ای غزلِ ناتمامِ دلتنگی

مادرم، ای غزلِ ناتمامِ دلتنگی، کجایی؟

که هرچه می‌گذرد، جای خالی‌ات بیشتر است

نه جای خالِ که زخم عمیقِ کهنه‌ای در جان

که هر نسیم بیاید، دردِ آن فزون‌تر است

من از جهانیِ تو خالی، شِکوه‌ها دارم

از این هجومِ غریبی که خانه را پُر کرد

از این سکوت که در استخوانِ من پیچید

و بغض‌ها که در این سال‌ها بزرگم کرد

تو رفتی و غمِ تو زخمِ بی‌علاجِ من است

که در تمامِ وجودم همیشه پابرجاست

دوباره آینه‌ها را غبار می‌گیرد

چقدر یادِ تو و عطرِ چادرت زیباست!

چه بود آن تنِ کوچک که کوهِ صبرت بود؟

که رنج‌ها همه را در خودت فرو بردی

برای قامتِ ما، قامتت خمیده نکرد

عجب قیامتی در خلوتت تو آوردی!

کنون که سهمِ من از تو مزار و یک قاب است

چگونه باور کنم نیستی در این دنیا؟

کسی که عطرِ بهشت را به خانه می‌آورد

چه زود رفت و نشست آن طرفِ دلِ ما!

دلم برایِ تو تنگ است و دلتنگیِ من

شبیه کودکی‌ست، تنها و بی‌پناه و یتیم

تو نیستی و چقدر این جهان بزرگ شده

منی که بعدِ تو با هیچ کس نگشتم سهیم…

بیا دوباره برایم لالایی بخوان

که در سکوتِ اتاقم، نفس کم آوردم

بگو که باز می‌آیی، دروغ هم باشد!

که با خیالِ تو هم، زندگی از سر ببرم

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

در دل دردیست از تو پنهان که مپرس

تنگ آمده چندان دلم از جان که مپرس

با این همه حال و در چنین تنگدلی

جا کرده محبت تو چندان که مپرس …