سنگکی نامه رضا حسنوند

سنگکی نامه رضا حسنوند ؛ مجموعه اشعار طنز سنگکی نامه رضا حسنوند همگی در سایت پارسی زی.امیدواریم این مطلب که حاصل تلاش تیم شعر و فرهنگ سایت است مورد توجه شما عزیزان قرار گیرد.

سنگکی نامه رضا حسنوند

یه گوجه می دی اردر قصاوی

گپ سویر قوئین تیپ حساوی

پرسیتیه چلقی یه چات خراوی

اری گوشتاوی یاگه کاواوی

چلق بیچاره بدن سرّ بی تی

ارقی دیواری د‎‏ٌُرّه درّبی تی

چی پژی داری مفیر کیشیتی

سه چوار تال می ا سویل کیشیتی

چنگ نائه تینی گوجه ارزش دار

وتی یه چی که ا کویچه و بازار

هرجا منیشم ذکر شر تونه

گپ مل شو سر گر تونه

تفری رویته سویر واکردی

آوه روی موز بیچاره بردی

موز شل شکت مائه برزیل

تو آبادیتو ها ایلا دسبیل

اسه قیمتت دو قات موزه

تفر گجریت هم تیه ل هم سوزه

تفر نشق تویل آوری کمت

میت بائیمجونی بنمر ژیر چیه مت

دریسه الان قیمتت اوجه

ولی آخرت موئه رب گوجه

گوجه وه یه گل وژا تکونی

دسی خر داتی شونی پوقونی

یخه ول بیتی گوجه آخر شر

بدن بوئیتی ا طور سگ تر

کلک در کردی وره قصاوی

وتی ا بدبخت چلق کاواوی

منو تو رفیق موقه مخلیم

ار سرِ آگر هم همبخلیم

وره یه مه بیم شکت تنیا

ولی اسگه تو هاینه دم منا

ا زور گرونی وه یاری خدا

هامر ترازی وه نرخ طلا

بنومی پیاز کل جا کتیه

سیف خاکی بدبخت بی دم کتیه

گوجه وت یه گپ نازاری دیرم

خه ور خوش خو طوم داری دیرم

راسی اراچه تو هولت کردم

قرقرت گرتم ا راوت بردم

چلق بیچاره پت پاکا کردی

مل ِشون بدگل وژ راسا کردی

وت زویکه بینم تازه چه دیری

هردیری گوی اضافه میری

گوجه وت ا رو راوه راوی بی

نه گپ گوشتاو ئو نه کاواوی بی

تکم دائه ور بینم یه چی که

اِ دلا وتم گوجه هو هی که

مه دیم یه بری تموم هراسو

هرکوم زرکی نژی وه دسو

سه چوار مرخ گن کل راقا بردی

ا کشور خارج عمر وژ کردی

موئتو یاونه سبد کالائن

ا نوم مرخل یاونه بالائن

نائیلونی تر نخه عیدونه

خدا بوئری ا دو گپ نونه

موقی آناناس بیسه تخه

دمیر آوردی جناب نخه

یکی موئتی یه فکر نابه

نژی جانشین چلوکبابه

یکی موئتی یه اقتصاده

بیرن نترسن نخه کم باده

خدا بچوقن چرخ زمونه

نژی ئو نخه بیه عیدونه

خو چمی نوئا دیم معلمن

اژیر دس پا چی نژی گمن

گوجه سوزی بیم خدا پنام بی

ا خجالتی رنگ سویرا بی

خدا بوئر ا میار و مژی

وخدی عیدونه مهنه نژی

اسگه اینجانب حضرت گوجه

بی جهت نیه نرخم ار، اوجه

دین ئو گناهِ کلتونی ملم

عیدونه نژی نیه نه معلم

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

اشعار رضا حسنوند

یئ گؤجه م دی ئه رد ه ر قه صاوی

گوپ سؤویر قوئین تیپ حئ ساوی

پئ رسی تی ئ چه لقئ یه چات خئ راوی

ئه رئ گوشتاوی یاگه کاواوی

چه لقئ بئ چاره به ده ن سئ ر بی تئ

ئه رقئ دیواری دئ‎‏ٌ ره دئر بی تئ

چوئی په ژی دارئ مئ ف ئر کی شیتی

سئ چووار تال مئ ئه ژ سؤئیل کی شیتی

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

شعر لکی از رضا حسنوند

یه گوجه می دی اردر قصاوی

گپ سویر قوئین تیپ حساوی

پرسیتیه چلقی یه چات خراوی

اری گوشتاوی یاگه کاواوی

چلق بیچاره بدن سرّ بی تی

ارقی دیواری د‎‏ٌُرّه درّبی تی…

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

رضا حسنوند شوریده لرستان

چی پژی داری مفیر کیشیتی

سه چوار تال می ا سویل کیشیتی

چنگ نائه تینی گوجه ارزش دار

وتی یه چی که ا کویچه و بازار

هرجا منیشم ذکر شر تونه

گپ مل شو سر گر تونه

تفری رویته سویر واکردی

آوه روی موز بیچاره بردی

موز شل شکت مائه برزیل

تو آبادیتو ها ایلا دسبیل

اسه قیمتت دو قات موزه

تفر گجریت هم تیه ل هم سوزه

تفر نشق تویل آوری کمت

میت بائیمجونی بنمر ژیر چیه مت

دریسه الان قیمتت اوجه

ولی آخرت موئه رب گوجه

گوجه وه یه گل وژا تکونی

دسی خر داتی شونی پوقونی

یخه ول بیتی گوجه آخر شر

بدن بوئیتی ا طور سگ تر

کلک در کردی وره قصاوی

وتی ا بدبخت چلق کاواوی

منو تو رفیق موقه مخلیم

ار سرِ آگر هم همبخلیم

وره یه مه بیم شکت تنیا

ولی اسگه تو هاینه دم منا

ا زور گرونی وه یاری خدا

هامر ترازی وه نرخ طلا

بنومی پیاز کل جا کتیه

سیف خاکی بدبخت بی دم کتیه

گوجه وت یه گپ نازاری دیرم

خه ور خوش خو طوم داری دیرم

راسی اراچه تو هولت کردم

قرقرت گرتم ا راوت بردم

چلق بیچاره پت پاکا کردی

مل ِشون بدگل وژ راسا کردی

وت زویکه بینم تازه چه دیری

هردیری گوی اضافه میری

گوجه وت ا رو راوه راوی بی

نه گپ گوشتاو ئو نه کاواوی بی

تکم دائه ور بینم یه چی که

اِ دلا وتم گوجه هو هی که

مه دیم یه بری تموم هراسو

هرکوم زرکی نژی وه دسو

سه چوار مرخ گن کل راقا بردی

ا کشور خارج عمر وژ کردی

موئتو یاونه سبد کالائن

ا نوم مرخل یاونه بالائن

نائیلونی تر نخه عیدونه

خدا بوئری ا دو گپ نونه

موقی آناناس بیسه تخه

دمیر آوردی جناب نخه

یکی موئتی یه فکر نابه

نژی جانشین چلوکبابه

یکی موئتی یه اقتصاده

بیرن نترسن نخه کم باده

خدا بچوقن چرخ زمونه

نژی ئو نخه بیه عیدونه

خو چمی نوئا دیم معلمن

اژیر دس پا چی نژی گمن

گوجه سوزی بیم خدا پنام بی

ا خجالتی رنگ سویرا بی

خدا بوئر ا میار و مژی

وخدی عیدونه مهنه نژی

اسگه اینجانب حضرت گوجه

بی جهت نیه نرخم ار، اوجه

دین ئو گناهِ کلتونی ملم

عیدونه نژی نیه نه معلم

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

اشعار طنز رضا حسنوند

نوئتم سر ننه سرژار بدبخت ///////// ا دس تو ناخوشم گن جور و سر و سرسخت

ا تاو شیرین قصه کردن تو آخر /////// مرض قن گرتمی کتمر سر تخت

چنی ار در آبادیتو بنیشم ////////// چنی بنمی گرو عشق تو ریشم

اخه آلوده درم ا خماریت ////////// فقط گرتی مذانی چه مکیشم

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

سنگکی نامه رضا حسنوند

موجیم و هوای صخره درسرداریم

چون صخره هزار زخم پیکرداریم

یک عمر اگربهار پنهان باشد

چون ابر به سرهوای دیگر داریم

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

شعر لکی از رضا حسنوند

عمرماچون ابرسرگردان گذشت

همچوموج خنده ی طفلان گذشت

روزهای شاد مهر مادری

طفل مارا دور از دامان گذشت

آن همه امید های بس دراز

رعدوبرقی بود بی باران گذشت

نوجوانی در پی نان و انار

در دبستان در دبیرستان گذشت

آنچه برمجنون بی سامان رسید

برسراین بی سرو سامان گذشت

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

اشعار طنز رضا حسنوند

یه دایامی دی هه سه هس بی تی

زندگی بسده یه نفس بی تی

رنگ روی برّیا اِ طور گینو

سی حشگا بردی چی پوس لیمو

شکت ئو بی گیو هول ئو هراسو

پی ترّ موئتی یا شا خراسو

یاریم ده بلکم ایمسال نمرم

ای آخر عمره دیگلم بگرم

وتم ای دایا خجالت بکیش

چی دت باوه وژ ار سر جات بنیش

دنو هیچ نیری آروئت صافه

تلفظ قافت ای طوره گافه

وتی میا بچم دنونل بنم

تا رنگین بوئم وخدی بخنم

مه وتم دایال فره با هوشن

یه عیوی دیرن مگر به گوشن

وتم ای دایا هوشت خراوه

چسبیاسه پتا تُک چناوه

دایا بد هاتی دیر هاته رّکه

کردیه قار ئو قار ای طور جکه

ار بوشی دایا وه ملا نماو

وه هشدا ملا زوئونت آ ناو

مه هفدا سالمه حالا دتی کم

ارّی پرس ئو پو مری جتی کم

مکر گوطلا امتحو ناتی

دما سر چله قبولی هاتی

میمیت بمری مری بدته مای

ارّی دانشگا نوم منیش ایر بای

بچمری اوره سر موئی بارم

ماتنو بپوشم خرّیکیر بارم

وتی مشکلم دیه ساده بیه

پروندم تموم آماده بیه

میا دیه هاوا دم سپا ئو ساجم

هفد عسگ رنگی دو در چوار باجم

آرزوم یه سه ای صمیم گیو

یه عسگی باجمه دانشگاه تیرو

بارم قاو کمی وه یادگاری

تا گه مرّسم وه استاد یاری

حیسدم دس باجمی چی کرّه مرّه

وتی دیه بسه مرخهم کرّه؟!

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

درویش رضا حسنوند

دلم چی زرده لی بو زردیه می

مخل بی مژ دم ای گپ سردیه می

موقی نوحشگه چی پیتزا گرونه

کاواو حواردن بوئه نامردیه می

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

سنگکی نامه رضا حسنوند

یکی کوگ دری بریونه میتی

یکی ماله بلنگ تیرونه میتی

اری مه یاونه کل خاو ئو خیالن

عیال بی کس مه نونه میتی

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

اشعار رضا حسنوند

زمینو آسمودلگیره بوری

آئیله دی نهاتی پیره بوری

هزارون ساله موشن یه روئه مای

چنی مر ا بناره دویره بوری

همالل اردیو دائر وره دی

سویراو و رسدمه زنجیره بوری

رفیقل کل چیه مه ری بین و مردن

چیه مه ری مردنه واگیره بوری

زئونم دیه می ایر آوردیه لالکه

قسمته میه م وه هرچی پیره بوری

یه رو بوشه خدا:دنیائه موشن

زمین و آسمو دلگیره بوری

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

شعر لکی از رضا حسنوند

مه وارونم وه گرد وا مگیرم

ا طوره وشد بی تاشا مگیرم

نمیم اژ گریم کس با خه ور بو

میه می سویکی وژم تنیا مگیرم

منو وارو براله یه لمیمو

اژونه سه گه چی دلیا مگیرم

هرنگاخلق مه اژخم پرا ماو

اوره یه لا مه اژ یه لا مگیرم

ا داخ ایل بی چوشین عمرم

چی ا مینگو منی دایا مگیرم

کتل آوبردی سالل ورینم

گل پلمه وه ورلافا مگیرم

کاوا بی پف مه اژ تیرو هراسو

چی کل زخمی بن کلما مگیرم

رضا حسنوند (شوریده لرستانی)

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

رضا حسنوند شوریده لرستان

شرر مهمان هر صاحبدلی گشت

غمش از آسمان هفت بگذشت

دلی کو غم ندارد جمله سنگ است

جدا از دل ،جهان آشوب و رنگ است

غمی دارم به رنگ سبز و خونین

چو رنج کوهکن شور است و شیرین

دلی دارم زنسل خواب و شیشه

غمی از دود مان سنگ و تیشه

من از ایل و تبار درد مندم

تعجب نیست گر یک لب نخندم

من از گلبرگهای زخمدارم

بجز مشتی پریشانی چه دارم

در این دشت پر از پاییز بی برگ

هزاران بار بادا سهم من مرگ

مگر جرم کدامین داغ بر ماست

که از جان آتشی پر دود برخاست

یقین جرمی است مارا بیش از حد

نمی گیرد دعاهامان یک از صد

نمیدانی اگر مارا گنه چیست

گنه؛ این، کس به فکر لاله ها نیست

بپرسیم از خود ار مردان مردیم

مگر بعد از شهیدان ما چه کردیم

شهیدان را چرا از یاد بردیم

گل بشکسته را در باد بردیم

چرا پس کوچه هامان بی حیا شد

چرا بن بستهامان جمله واشد

مگر ما سر بدار دل نبودیم

خداوندان آب و گل نبودیم

چه شد خاک شهیدان پر غبار است

چه شد روح شهیدان داغدار است

من آیا از تبار لاله هایم

من آیا وامدار کربلایم

شهیدان از چه در خون آرمیدند

چه گفتند و چه دیدند و شنیدند

به ما گفتند تا اینگونه باشیم

چو زن در هیبت گلگونه باشیم

شهیدان را چرا از یاد بردیم

بهاران در خیال باغ مردیم

شبی آمد به خواب من شهیدی

گلی خوشبوی ،ماهی، روسپیدی

شعاع چهره اش قرص قمر بود

رخ ماهش هم از خورشید سر بود

لبش جان بود و جان می داد بر دل

ندیدم زو نشان از خاک و از گل

کشید آهی زدل آتش گرفتم

شراری بوالعجب سرکش گرفتم

چو لب وا کرد غوغا آفرین شد

ملایک مجتمع در آن زمین شد

فقط یک نکته زان خوابم به یاد است

که از آن خرمن عمرم به باد است

دو مصرع همچو قوس ابروانش

تراوید و برآمد بر لبانش:

بپرسید از خود ار مردان مردید

شمایان بعدِ ما آری چه کردید

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

اشعار طنز رضا حسنوند

ای یلان لشکر پنجاه و هفت

روزگاری سخت بر ما جمله رفت

از چه خاموشید ای مقدادها

ای ابوذر ای کمیل ای انبیا

کاش می شد تا بگویم موبمو

شرح مردی آفریدن در « بمو»

ای دل بیچاره سر تک یاد کن

روز پاتک خاک «میمک »یادکن

در دلم چزابه ای هردم بپاست

جان من همچون کمیل و انبیاست

ای «زبیدات» ای غریب آبادما

« گرد رش» کو آن همه فریاد ما

ای دل من از چه بیجانی ،مگر

یا توئی « تیمور جنانی » دگر

می شود جانم پریش و بی امان

همچو طفلان دیار « دهلران»

جبهه! مادر کنج خانه مرده ایم

بی کفن بر روی شانه مرده ایم

رفت آن شبها که در امواج خون

ماشناور خصم می شد سر نگون

جبهه چون شد « حاج کردی » های ما

لجه نوش بحر دُردی های ما

آنکه جان خودبه یزدان داده بود

شیر مرد عشق « قاسم زاده» بود

مردی « اسپید دره» یادگار

مانده بر لوح زمانه ماندگار

ای « توکل» داده ها کو « مدهنی»

آنکه خم ناورده ابرو مدهنی

کس نبیند در صف شیران نر

تا ابد چون « حاج دلفانی» دگر

« کربلای چار میدان رضا»

خود نشان مردی مردان ما

جان من در ارتفاعات « گمو»

گم شد و خود یک خبر نامد ازو

هرزمان آهی من از دل می زنم

باز دم از « حاج فاضل» می زنم

روزها همکیش آه غربتم

چون « دویرج» پاسگاه غربتم

من دگر جمعی لشکر نیستم

بی تو ای جبهه دگر من کیستم

آن« دوئیجی» « ضلعیها» گذشت

« کربلای چار و پنج» و « نصر هشت»

ای برادرها چه شد یاران ما

آن دعاها، گریه چون باران ما

وای من « ماووت» غربت پیش روست

« نصر چار» ی باید و یک هنگ دوست

جان من چون « تنگه مرصاد» شد

ترکشی خورد و خراب آباد شد

ای یلان لشکر پنجاه و هفت

روزگاری سخت بر ما جمله رفت

کاش مهمان می شدم خمپاره را

تا نمی دیدم دل آواره را

خاک بر سر بادم از این روزگار

زین همه نامردم بی بند و بار

عده ای نادیده خون و نام جنگ

در نقاشیها فقط دیده تفنگ

طعنه بر این شیرمردان می زنند

آنچه نا باید کنند آن می کنند

مانده ام من از چه در ماندم به ننگ

سربداری ناشدم هنگام جنگ

جنگ پایان یافت من گشتم تمام

جبهه را گفتم: عزیزم والسلام

کاشکی دنیای دوری می شدم

یاکه من « حاج نوری »می شدم

ای دلاور صخره های کوه پا

مرگ پنهان می شد از دست شما

ای به زیر افکنده سرها سر بلند

سینه سرخ سبز پوش ارجمند

در حضور آن همه خوف و خطر

مرگ هم می گشت مفقود الاثر

تیر می ترسید در آن گیر و دار

گیردش ناگاه موج انفجار

عشق و مردی جمله محصول شما

مردی عالم به « کشکول » شما

گرنمردم مانده ام بی جسم و جان

دارم از ایرد هزاران امتنان

مانده ام من با کفی پر از بیان

تا بگویم شرح مردی هایتان

خصم پنداری عجب بیهوده بست

نیست جنگی گر، بسیجی باز هست

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

دانلود گوجه نامه رضا حسنوند

میرود بر نی سری تنگ غروب

آفتابی لیک با رنگ غروب

غلغله در عرشیان افتاده است

آفتاب از آسمان افتاده است

نیزه را شرمندگیها حاصل است

زان سبب نی تا قیامت بی دل است

گر خبر از تشنگی می یافتند

رودها تا کر بلا می تافتند

روز عاشورا اگر زینب نبود

شیعه را این گونه شور و تب نبود

کس نیاوردی در آن میدان قرار

جز زنی از دودمان ذوالفقار

شیر اگر برجای زینب می نشست

ظهر عاشورا یقیناً می شکست

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

شعر لکی از رضا حسنوند

بیا بانو که در جان تو غوغاست

بگو اندوه خود حرف تو زیباست

بگو دشمن چه با زنجیر کرده

بزرگی تکیه بر شمشیر کرده

بگو خون بود و خاک و آتش و تیر

زهر سو نیزه و فریاد و شمشیر

بگو کانجا دو صد آلاله بشکفت

در آن وادی دو صد کفتر بخون خفت

نمی گویی اگر ما را خبر ده

نشان از غنچه نشکفته پر ده

خموشی تو خموشی خود معماست

خموشی مملو از ناگفتنی هاست

بگو در مرگ آن پور دلاور

ترا با کودکان آمد چه بر سر

چه می کردی تو در آن بارش تیر

ببخشایم مشو زین گفته دلگیر

اگر گویم ترا بر نی برادر

یقین آن لحظه بر جانت شرر بود

عزیزت را چو بر سرنیزه سر بود

تو بانو برترین کربلایی

سفیر حق جلودار بلایی

خموشی تو خموشی خود معماست

خموشی مملو از نا گفتنی هاست

تو عنوان هرآن چه بر سر آمد

بر اولاد جگر بند محمد

تو مردی شیر مردی برتر از مرد

ترا حق مرد باید لیک زن کرد

به عاشورا اگر میماند مردی

چو تو مردانگی هرگز نکردی

برای تو تمام رنجها ماند

کسی پیشت تسلائی نمیخواند

خموشی تو خموشی خود معماست

خموشی مملو از نا گفتنی هاست

چو اندوه ترا آن لحظه دیدند

ز شرمت تیغها زانپس خمیدند

بخود پیچد فرات از شرمساری

که نتوانست کرد آن روز کاری

چو ساقی از عطش خشکیده لب بود

از آن پس خشک آمد ساحل رود