شعر شوشتری نگویی نگفتی

شعر شوشتری نگویی نگفتی ، شعر محب شوشتری در مورد کارون همگی در سایت پارسی زی.امیدواریم این مطلب که حاصل تلاش تیم شعر و فرهنگ سایت است مورد توجه شما عزیزان قرار گیرد.

شعر شوشتری نگویی نگفتی

بِکِشُم دَس اَسَرت

قُربو سَرِت

نگویی نگفتی

نگویی نگفتی

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

شعر شوشتری

تا روزی که خین، مینِ رگِ مُو، به زنه جوش

تا روزی که پی خاک، بدنم گَرده هم آغوش

یَه بیتَ همه حرفِ دلـم ، همّـه گِـرِن گوش

هر جا که بُـووُم ، یا که رَسُم ، مفتخرُم

مُو کـه جـاروکـشِ خـاکِ دَرِ شوشتـرُم مو

بیشتر بخوانید : تسلیت فوت مادر بزرگ ، پیام تسلیت و متن در مورد مادربزرگ فوت شده

شعر نگویی نگفتی

به گُووَه شوشتریـون خیلی وَتُون دلگیرُم

پِ وفـادارای کُیـا رفت ، مَهِلیتُـم میـرُم

اَی که امـروزه ایطور گوشه نشین و پیرم

دَس خودُم نیسی ، فلک کُرده هِنه تقدیرُم

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

شعر شوشتری نگویی نگفتی

شوشتری جاکَنـی کُن شهرِ خُوتَه آباد کُن

دلِ همشهریته هر جاس تو بیو دلشاد کُن

دشت و هامُونِشِه پُر گُل اَ گُلِ شمشاد کُن

اُفتیناتـه کُتـی وَرزَن، اَ علـی امـداد کُن

روز و شو مَم به گُووُم چشمِ حَسودت کور با

بَدِ بدخـواهِ تـو جونـم اَ وجـودت دور با

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

شعر شوشتری

وَر بیـو خونتـه بیشتـر مَهِلِـش دَمبر بُو

مَهِلِش بیشتر اَ هِن ، لِف بُـزِ گلّـه گَـر بُو

شوشتری نی ، هو که شوشترمُون نَخو بِختر بُو

وا اَ جا جُمهـی کـه شهرت اَ وِلاتا سَر بُو

شهرِ دیباس ، وُ میراثی اَ شاپوره ئی شهر

به ولایت عُلَما معروف و مشهوره ئی شهر

بس که کُردِن به بناهویِ ئی شهر بی محلی

اَ همه برجِ سلاسل سـرِ جـا مونـده کَلی

اُ زیاد هم که می­یا ، هِی به بَرَه وَش یِه قَلی

مُ ندونم که میـنِ شهـر اَما ، نی یِه یَلـی

بیشتر بخوانید : تسلیت فوت خواهر ، متن سالگرد و عکس نوشته در فراق خواهر

شعر نگویی نگفتی

تا که چاره کُنه و دردِ به دَرمُـون رَسُونـه

وضعِ دَرهَم بیدشه آیه به سامُون رَسُونـه

دشتِ مینو اُوسُونـا هَمچِه گُلِسُّون بیدش

نهرِ داریُّـون اَ پُر اُووی چه کـارون بیدش

باغون پِی اُودیهیِ داریون خندُون بیدش

پنبـه و غلّـه و بُقلـه ،چه فِـرُوُون بیدش

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

شعر شوشتری نگویی نگفتی

ایسون هم داریون پُر تایر و پُـر اُشغالـه

روز و شُووِش اَ رئیسون ئی شهر هیب ناله

رُ بین چوبنـدی گرفتـه هَمَشَـه اَمبارتـه

اَی که نمترسی ایسون اُونجُو پِ رُو وَن پاته

دیگه مَی خُو بینی یَه روز گُشی زیرش جاته

هر کُیـاش پاتـه وَنی شُوکُورَکی مین لاته

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

شعر شوشتری

کا گرفتن او فـداکـارونِ کـارگـر پیشـه

کمـر کُـل بـه شکافتـن بخدا پِی تیشـه

ناترا فَحلِـه بیـد و کوپین و چَن تا زمبیل

داریـون لِـفِ کَـف دَسی به دادن تحویل

ایسون هم اطلس و هم لودر و هم جَرِّثقیل

کُلشُون سر همدیگه بون قُربونِ یَه زمبیل

بیشتر بخوانید : تسلیت فوت پدر بزرگ ، دلنوشته و شعر در وصف پدربزرگ فوت شده

شعر نگویی نگفتی

و بیل رُفتنِ داریون اَی هیسی ایسون اِغذِه گِرُون

اُ اَ مین کُه ، پِ چطور بُردِنـه تا اِصفاهُون

هِیب گُووِن پیلی سی طوفا اَ یُونسکو اُومَدَه

کارشناسی اَ فرنگ ، مَرگووی دُوشُّو اُومَدَه

مُشتی دکتر و مهندس بین که پِی دُو اُومَدَه

تَم چه خوش باوری، میشیم اُومَدَه ، تو اُومَدَه

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

شعر شوشتری نگویی نگفتی

هِـ هُونُونِن که مَخِن بُوجَشه کُل آسنُفِنِش

پیلِ بازسـازیِ توفـانـه عزیـزم خورنش

کُنی پیل ، جُونِ مُ ، تُوفا هَمَشُون رُمهِسِّن

آسیـووا اَ ئـی بی تکلیفـی کُل جُمهِسِّن

دَنُها پِی چِل و چُـو رُو بین همـه گِرهِسِّن

اِسکناسُ که اُومَد بید سیشُون کُل پِرهِسِّن

هُووی بید پیلی که تا اَمرُو به نُومِش وَندِن

هر چی هم دار و ندارِش بید اَ گیجِند کَندِن

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

شعر شوشتری

اَینـه آبشاری کُیا دیدیه تُن اِغذِه قشنگ

نه به چین و نه به ماچین و نه شهرُویِ فرنگ

جو که هیچ نی­ب کُنِنِش مثلِ گُلی رنگارنگ

به کی وا دردِ گُوویم ، پِی کی کنیم رفعِ ئی ننگ

هر کسی شهـرِ خُشَـه مثلِ گُلی پَروَشتَه

در عوض بـاغِ اَمـا هَمچِـه خرابـه گَشتَه

بیشتر بخوانید : پیام تسلیت برای فوت پدر دوستم ، پیام تسلیت پدر برای دوست صمیمی

شعر نگویی نگفتی

مَغمینه هر کی اَ سر بنـد ایسُونـا نَمگُذرَه

بس کَفِش نرم و نُوالَه مَهـی بالشـتِ پَـرَه

ساحره هر کی مِرَه اُونجُون و جُون در به بَرَه

جویِ تفریحمُو چه پُر وحشت و خوف و خطرَه

وا روی بینـی تـو همقَـدرِ دَرِه گـودالـی

کُومی وا رُمهـه که تا پُر بُو اَزِش کندالـی

یَه رُو گوش گِر اَ مُ رُو سِیلی کُن بند میزونَه

بی­ن که اَ دَّسِ ئی مسئولینِ شهـر داغُونَه

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

شعر شوشتری نگویی نگفتی

سدِّ شوشتـر کـه بـه تعبیرِ دیگه شاپورَه

سرِ جاش دَمبَـر و کُـل لُونـۀ مار و مـورَه

سنگِ اوّل هِـ سی تاریخ هَنی هم مَستورَه

سَرِ تأسیس و بَناش ، قصّـۀ جـور وا جورَه

اُ زیـاد هی که می­یـا ، گالَـه وُ فریاد کُنَه

اَ همـه شوشتـریـون داره او امـدادِ کُنَه

⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔⇔

شعر شوشتری

به گُووَه شوشتریـون خیلی وَتُون دلگیرُم

پِ وفـادارای کُیـا رفت ، مَهِلیتُـم میـرُم

اَی که امـروزه ایطور گوشه نشین و پیرم

دَس خودُم نیسی ، فلک کُرده هِنه تقدیرُم

یِـه زَمُونـی مُ تماشویـی و رعنـا بیـدُم

اَ همـه دیـدنیـا شُهـره بـه دنیـا بیـدُم

اَی اِمُـوم پاتـه وَنـی ، پُلی می­یا وَر نظرِت

وختی دیدیش ، به ئی حال هِی بزنی مینِ سَرِت

بیشتر بخوانید : پیام تسلیت برای فوت پدر و مادر ، پیام تسلیت پدر و مادر دوست

شعر نگویی نگفتی

هِیب کَشـی آه اَ ئی دنیا و دلِ بی خبرِت

اَی تعصّب به دِلِت هی ، بِـبُـو دُولُّو کمرِت

سی خودت هِیب گُووی ناتَر چه چیو شوشتر داشت

کاش بناهویِ قِشنگش کسی بالو سر داشت

اُو اداره کـه بـه میراث همـه جا مشهورَه

هو که اِغـدَر به عملکـردِ خودش مغرورَه

نتـره کـاری کُنَـه ، جُونِ مُ مَی هم زورَه

اَی نه آثـارمُونِـه بینیت پُرِ مینشُون تورَه