شعر در مورد حق خوری ، حق مردم و حق الناس و ناحق

شعر در مورد حق خوری

شعر در مورد حق خوری , شعری در مورد حق خوری , شعر درباره حق خوری , شعر درباره حق مردم خوری

با مجموعه شعر در مورد حق خوری ، اشعاری زیبا در مورد حق الناس ، زیباترین شعر در مورد حق مردم در سایت پارسی زی همراه باشید

اشعار حق خوری

مردان خدا پرده پندار دریدند

یعنی همه جا غیر خدا یار ندیدند

فریاد که در رهگذر آدم خاکی

بس دانه فشاندند و بسی دام تنیدند

همت طلب از باطن پیران سحرخیز

زیرا که یکی را ز دو عالم طلبیدند

زنهار مزن دست به دامان گروهی

کز حق ببریدند و به باطل گرویدند

⇔⇔

درون حسن روی نیکوان چیست؟

نه آن حسن است تنها، گوی آن چیست ؟

جز از حق می نیـــــــاید دلربایی

که شــرکت نیــست کــس را در خدایی

کجـــا شهـــوت دل مردم ربــــاید

که حق ، گه گه ز باطـــــــــل می نماید

موثــر حق شــناس اندر همه حال

ز حـد خویشــــــتن ، بیــــرون منه پای

حق اندرکسوت حق ،دین حق دان

حق انـــدر باطـــل آمــد کار شیـــــطان

⇔⇔

همچنانک هر کسی در معرفت

می کند موصوف غیبی را صفت

فلسفی از نوع دیگر کرده شرح

باحثی مر گفت او را کرده جرح

⇔⇔

بهشت از دست آدم رفت، از اون روزی که گندم خورد

ببین چی میشه اون کس که یه جو از حق مردم خورد

کسایی که تو این دنیا حساب ما رو پیچیدن

یه روزی هر کسی باشن، حساباشونو پس می دن

⇔⇔

عبادت از سر وحشت، واسه عاشق عبادت نیست

پرستش راه تسکینه، پرستیدن تجارت نیست

سر آزادگی مُردن، تَهِ دلدادگی میشه

یه وقتایی تمام دین همین آزادگی میشه

کنار سفره ی خالی، یه دنیا آرزو چیدن

بفهمن آدمی یک عمر بهت گندم نشون می دن

نذار بازی کنن بازم برامون با همین نقشه

خدا هرگز کسایی رو که حق خوردن نمی بخشه

کسایی که به هر راهی دارن روزیتو می گیرن

گمونم یادشون رفته همه یک روز می میرن

جهان بدجور کوچیکه همه درگیر این دردیم

همه یک روز می فهمن چه جوری زندگی کردیم

⇔⇔

جز نقش تو در نظر نیامد ما را

جز کوی تو رهگذر نیامد ما را

خواب ارچه خوش آمد همه را در عهدت

حقا که به چشم در نیامد ما را

⇔⇔

وقتی از دوست داشتن کسی مطمئن نیستی

حق نداری دستاشو بگیری که به دستات عادتش بدی…

⇔⇔

به من حق بده

دوست داشتنت تنها راز زندگی ام باشد

من همیشه هرچه را که دوست داشته ام

از دست داده ام!

⇔⇔

به من حق بده از روزهایی که نباشی بترسم

روزهایی که نیستی نابودم می کند

⇔⇔

 حق نخفته ست بنگری روزی

که حق تو تمام بگزارد

⇔⇔

 سالک راه حق نخواهد عیش

عاشق روی حق نجوید کام

⇔⇔

 در معانیش حق توان دیدن

آینه حق نماست این دیوان

شعر در مورد حق خوری

 کز چه دارد، مرد عامی حق رأی

لیک زن با صد هنر محروم از اوست

⇔⇔

 به دولتت علم دین حق فراشته باد

به صولتت علم کفر در نگونساری

⇔⇔

 گذر ز باطل و مردانه حق پرستی کن

ز حق پرستی بهتر چه کار خواهد بود؟

⇔⇔

 گفتگوی حق دریغ از حق پرستان داشتن

یوسف بی جرم را محبوس زندان کردن است

⇔⇔

 باطل حجاب دیده حق بین نمی شود

دنیا بهشت در نظر حق پرست ماست

⇔⇔

 از خود نشناسان مطلب دیده حق بین

حق را چه شناسند ز خود بیخبری چند

⇔⇔

 نیست از حق ناشناسی خواهش دنیای من

توشه راه حق از دنیای باطل یافتم

⇔⇔

 چیست دانی عشقبازی، بی سخن گویا شدن

چشم پوشیدن ز غیر حق، به حق بینا شدن

⇔⇔

 چشم حق بین ز صنم جلوه حق می بیند

عارف از گوشه بتخانه نیاید بیرون

⇔⇔

 در پیش باطلان جهان حرف حق مگو

منصور شد هلاک ز حق گفتن این چنین

⇔⇔

 آن ذات که حق بود صفاتش

او را بنگر، چه باشد اسما؟

⇔⇔

 دعوی پیر خرابات به حق بود، به حق

عمل شیخ مناجات ریا بود، ریا

⇔⇔

 عقل و عشق و معرفت شد نردبان بام حق

لیک حق را در حقیقت نردبانی دیگرست

⇔⇔

 مردگان چمن از دعوت حق زنده شدند

کفرهاشان همه از رحمت حق ایمان شد

⇔⇔

 نگارینا، دل سنگیت هرگز

حق آزرده هجران نداند

⇔⇔

 به تیغ در حق خسرو حق جفا بگذار

خدای خیر دهادش که حق گزار من است

⇔⇔

 رضای حق به رضای تو بسته است از حق

چرا به هر چه کند حق رضا نمی گردی؟

⇔⇔

 دست حق آمد دراز با کف حق کژ مباز

در ره حق هر کی کاشت دانه جو جو درود

شعر در مورد حق الناس

 غرقه شو اندر آب حق مست شو از شراب حق

نیست شو و خراب حق ای دل تنگ حوصله

⇔⇔

 بر سر من نبشت حق در دل من چه کشت حق

صبر مرا بکشت حق صبر نماند و صابری

⇔⇔

 کار حق کن بار حق کش جز ز حق

هیچ کس را کار و باری دیده ای

⇔⇔

 که حق بینند و حق گویند و حق جویند و حق باشد

هر آن معنی که آید در دل دانای درویشان

⇔⇔

 نور حق، همواره در جلوه گریست

آنکه آگه نیست، از بینش بریست

⇔⇔

 گشت حق کارگران پایمال

بر صفت غله که در آسیاست

⇔⇔

 حق بر آنکس ده که میدانی غنی است

گر سراپا حق بود مفلس، دنی است

⇔⇔

 به حق صحبت دیرین که هیچ محرم راز

به یار یک جهت حق گزار ما نرسد

⇔⇔

 آنکه میلش سوی حق بینی و حق گویی بود

سال تاریخ وفاتش طلب از میل بهشت

⇔⇔

 کنف رحمت حق منزل او دان و آنگه

سال تاریخ وفاتش طلب از رحمت حق

⇔⇔

از چه حق رأی دادن نیستش

آن که، جان را گر بگیرد حق اوست

⇔⇔

که به ظن تقلید و استدلالشان

قایم است و جمله پر و بالشان‏

شبهه‏اى انگیزد آن شیطان دون

در فتند این جمله کوران سر نگون‏

⇔⇔

شیخ مکتب رو لعنت گفتن و رفتن

مومنی ظاهر نما جای شیخ گذاشتن

گفتن حرفای تو دین و ایمان بود

چراغی روشن توی تاریکی جاده بود

گفتا علتُ و دیدی و معلول را ندیدی

ایمان را در لغزشی به باد دادی

من سوی چشمیه ناب و پاک میروم 

پاک میروم سوی چشمیه ناب میروم

⇔⇔

وآن دگر در هر دو طعنه می زند

وآن دگر از زرق جانی می کند

هر یک از ره این نشانها زان دهند

تا گمان آید که ایشان زان ده اند

⇔⇔

دیگر این داس خموشی تان زنگار گرفت

به عبث هر چه درو کردید آواز مرا

باز هم سبزتر از پیش

می بالد آوازم

هر چه در جعبه ی جادو

دارید

به در آرید که من

باطل اسحر شما را همگش می دانم

سخنم

باطل السحر شماست

شعر در مورد حق مردم

این حقیقت دان نه حق اند این همه

نه به کلی گمرهانند این رمه

زانک بی حق باطلی ناید پدید

قلب را ابله به بوی زر خرید

⇔⇔

گر نبودی در جهان نقدی روان

قلبها را خرج کردن کی توان

تا نباشد راست کی باشد دروغ

آن دروغ از راست می گیرد فروغ

⇔⇔

پاى استدلالیان چوبین بود

پاى چوبین سخت بى‏تمکین بود

غیر آن قطب زمان دیده‏ور

کز ثباتش کوه گردد خیره‏سر

⇔⇔

بر امید راست کژ را می خرند

زهر در قندی رود آنگه خورند

گر نباشد گندم محبوب نوش

چه برد گندم نمای جو فروش

⇔⇔

پس مگو کین جمله دمها باطل اند

باطلان بر بوی حق دام دل اند

پس مگو جمله خیالست و ضلال

بی حقیقت نیست در عالم خیال

⇔⇔

پاى نابینا عصا باشد عصا

تا نیفتد سر نگون او بر حصا

آن سوارى کاو سپه را شد ظفر

اهل دین را کیست سلطان بصر

⇔⇔

من نکردم امر تا سودى کنم

بلکه تا بر بندگان جودى کنم‏

هندوان را اصطلاح هند مدح

سندیان را اصطلاح سند مدح‏

هر گونه کپی برداری از قالب و مطالب سایت ممنوع بوده و پیگرد قانونی دارد.